چهار دیواری

همه را می شنوم         می بینم

من به این جمله نمی اندیشم                    به تو می اندیشم

ای سراپا همه خوبی

همه وقت همه جا              من به هر حال که باشم به تو می اندیشم

تو بدان این را      تنها تو بدان          تو بیا

تو بمان با من      تنها تو بمان

جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب   

من فدای تو به جای همه گل ها تو بخند

اینک این من که به پای ت در افتادم باز           ریسمانی کن از آن موی دراز

تو بگیر                 تو ببند

البته فعلا برو بمیر که حال ندارم تا بعد

سکانس اول

دارم در خیابان راه می روم. توی  خیابون که نه، در خلا ناخوشایند. این روزهای بی تو بودن، تمام انرژی مرا از من گرفته اند.  

سکانس دوم

این سکانس را 30 دقیقه بعد از سکانس اول می نویسم) 

من به تو می گفتم: "دوستت دارم و هزار بار به تو دل بسته ام" ، جوابت همیشه تکراری بود"

:باشه! اما چیزهای فناپذیر، شایسته دلبستگی نیستند! ما که ماندنی نیستیم در این دنیا، پس نباید به کسی دلبسته شوی"

و جواب من سکوت بود

سکانس سوم

من خیلی به تو و حرفهات فکر می کنم کاشکی الان اینجا بودی و روبروی من نشسته بودی و به باورهای من گوش میکردی.

اشکالی ندارد. فقط بهم فکر کن. برام کافیه

فقط رنگ لهجه ام رو فراموش نکن(بنفش یاسی خیس!)

سکانس چهارم

به نظر من اگه من وتو فنا  نا پذیر بودیم، دیگه دلبسته هم نمیشدیم چونمیدونستیم همیشه طرف مقابلمون حضور داره کاشکی این طور بوداز خدا میخوام معجزه رخ بده تا همیشه پیش هم باشیم

الان من ثانیه ثانیه های خاطره های با تو بودن رو مرور میکنم. این روزها که نیستی نمیتونم راحت نفس بکشم آخه یه بغض گلوم رو گرفته . به خنده های گرمت فکر میکنم. و به این میرسم که هر روز بیشتر دلبسته ات میشم.

سکانس پنجم

(نمی دونم چرا این باران دست از سر من بر نمیداره؟)

در حال حاضر فقط یک آرزو دارم و این آرزو تمام زندگی ام را تحت شعاع قرار داده. من با دیگران میخندم، کار می کنم، زندگی می کنم اما در تمام این لحظه ها فقط به یک آرزوم فکر کی کنم: یک بار دیگه ببینمت!

سکانس ششم

(باران تمام واژه ها را فرا گرفته)

حالا که هیچ راهی واسه برگشتنت نیست بهتره بیای و زمین رو ببینی که با خونم برات فرش قرمز کردم شاید حالا بیای عزیزم.

این نوشته ی زیبا توسط مهسای عزیز نوشته شده بود و کار خودم نبود

www.donyayeman18.blogfa.com)  )  اینم وبلاگ مهسا جون

توی این اتاق تاریک دل من بد جوری تنگه. یه نفر داره می خونه گریه کن گریه قشنگه حالا یه گوشه نشتم رد اشکم روی گونه است دارم از تو می نویسم نامه هام پر از بهونه است.

رفتی و تو خاطراتم منو تنها جا گذاشتی تو یه فریاد شدی اما منو بی صدا گذاشتی خیلی ساده تو رو داشتم زندگی غم توی دلم کاشت مثل برگ خشک زردی باد پاییز تو رو برداشت .

بازم امشب یاد چشمات دلم و دیوانه کرده فال حافظ هم گرفته ام در امده بر نمی گرده اگه دست گرم نازت توی دست سرد من بود دوباره جون می گرفتم همه دنیا مال من بود .

توی قدیم یه عکس زیبا واسه ی من یه یادگار دل من ز غصه خون شد دل تو خبر نداره اگه دست گرم نازت توی دست سرد من بود دوباره جون می گرفتم همه دنیا مال من بود

اگر روزی بری و یاری بگیری/ الهی تب کنی فرداش بمیری

الهی سرخک و اریون بگیری/ تب مالت و فشار خون بگیری

اگر بردی ز اینها جان سالم/ الهی درد بی درمون بگیری

یه روز یه نفر پیدا شد که چشماشو داد به دختره.

دختره وقتی تونست عشقش رو ببینه، دید که اونم نابیناست.

به پسره گفت: دیگه نمی خوامت از پیش من برو!

پسره وقتی داشت میرفت، لبخند تلخی زد و با اشک گفت:

عزیزم من رفتم فقط مواظب چشمای من باش!

آتش عشق را با دست نوشته هایم

روشن نگه داشته ام!

هر وقت شیر قهوه ی گرمت را نوشیدی،

شومینه ها را رها کن و برگرد،

آخرین صفحه تا نیمه سوخته!!!

                                          پس زودتر برگرد.

گفتی بی جونن و خسته                     یادگار عاشقم بود

عکسای کهنه و داغون                          اونایی که ریختی بیرون

گفت تارن و شکسته                           مال یار سابقم بود

آخه من یه عمره تنهام                         همه چیم خالی و سرده

بگو از عشق چی میدونی                    زندگی با تو چه کرده؟

من که پازل تو نیستم                          اومدی چی رو بسازی؟!

نامه هایی از دل و جون                        همه امضا شده با خون

اونایی که ریختی بیرون                        مال چشمای ترم بود

منو هم میذاری بیرون                          وقتی بازی هات تموم شد

نمیخوام با تو بمونم                             دیگه بار آخرم بود

                      آخه من یه عمره تنهام ........

       کاش بودي تا دلم تنها نبود تا اسير غصه ي فردا نبود کاش بودي تا براي قلب من زندگي اين گونه بي معنا نبود کاش بودي تا لبان سرد من بي خبر از موج و از دريا نبود کاش بودي تا فقط باور کني بعد تو اين زندگي زيبا نبود...

این قدر نگو اگه گذشت کنم کوچک می شوم . اگر کسی با گذشت کردن کوچک  می شد داوند این قدر بزرگ نبود.

اینو واسه اونایی نوشتم که یک نفر داره به خاطرشون غصه می خوره و منتظره که ببخششدش.

پس این دفعه به خاطر من اگه زنگ زد و گوشی رو برداشتی وقتی گفت توروخدا قطع نکن بهش بگو: سلام

آبجی گلم با شما هم هستم.

زندگی زیباست نه به زیبایی حقیقت.

حقیقت تلخ است نه به تلخی انتظار

انتظار سخت است نه به سختی جدایی

و زندگی بازیگر گستاخ فرداهاست که رسم آن به دل گریستن و به زبان هیچ نگفتن است.

معلم گفت الف      گفتم او

گفت ب                   گفتم با او

گفت ج                    گفتم جانم فدای او

گفت د                    گفتم دوستت دارم

کی گفته تنهایی لازمه؟ بگید کی گفته تا من حالش رو بگیرم. تنهایی خیلی بده خیلی خیلی بد . میدونید بعد از یک مدت تنهایی دیگه دلیلی برای زندگی ندارید؟ دیگه کسی براتون نمیمونه که بخواهید بهش فکر کنید. چون تنهایید. احتمالا شنیدید که میگن عاشق همیشه تنهاست؟ منم موافقم عاشق تنهاست چون دوست داره با عشقش خلوت کنه و هیچ وقت تنهاییش خستش نمیکنه.

من مدتهاست که تنهام توی این مدت طولانی هم موضوع بهتر از این برای فکر کردن بهش پیدا نکردم!

شما نظرتون چیه؟ برام بفرستید.

اینو نوشتم واسه کسانی که دلشون شکسته ولی باید بدونن ارزششون خیلی بالاتر از این حرفاست.

از این به بعد ممکنه با خیلی ها آشنا بشم

اما کسانی که منو میشناسن شاید چیزهایی اینجا بخونن که باعث تعجبشون بشه. اما تعجب نکنن چون با واقعیت مهتاب رو به رو میشن.

منم بزنید تو لیست شکست خورده های عاشق

امیدوارم مدتی که با هم هستیم به همه خوش بگذره

همه شب با دلم کسی می گفت

سخت آشفته ای ز دیدارش

صبحدم با ستارگان سپید

می رود  می رود نگهدارش

من به بوی تو رفته از دنیا

بی خبر از فریب فردا ها

روی مژگان نازکم می ریخت

چشمهای تو چون غبار طلا

تنم از حس دستهای تو داغ

گیسویم در تنفس تو رها

می شکفتم زعشق و می گفتم

(( هر که دلداده شد به دلدارش

ننشیند به قصد آزارش

برود چشم من به دنبالش

برود عشق من نگهدارش ))

آه اکنون تو رفته ای و غروب

سایه می گسترد به سینه ی راه

نرم نرمک خدای تیره ی غم

مینهد پا به معبد نگهم

مینویسد به روی هر دیوار

آیه هایی همه سیاه سیاه